Meer aandacht nodig voor ‘roze’ ouderenzorg

Deze column is geschreven voor DUIC online, maar wij delen ‘m eveneens, om zo enkele links als achtergrondinformatie mee te kunnen geven.

-door Martina van den Dool (directeur COSBO)-

Zaterdag 6 juni zou er weer een kleurrijke stoet boten door de Utrechtse grachten varen, tijdens de Utrecht Pride. Ik hoopte net als vorig jaar weer een plekje op de gemeenteboot te bemachtigen. Een fantastische ervaring, omdat je weer beseft hoe divers de mensheid is en dat dat het leven alleen maar mooier maakt. Maar vanwege de coronacrisis werd dit evenement helaas afgeblazen, en daarmee nog vele andere activiteiten, waaronder een bijeenkomst voor ‘roze’ ouderen (LHBTI+).

Drie jaar geleden heeft COSBO met de lokale LHBT-adviescommissie en Roze50+ onderzoek gedaan onder roze 60-plussers in Utrecht. Wij schatten hun aantal toen op 3100 personen, intussen zullen dat er wel meer zijn door de snelle groei van de stad. We wilden weten hoe zij dachten over wonen en zorg, nu en later. De meeste deelnemers aan het onderzoek waren positief over hun leven, maar er waren zeker twijfels over de hulp- en zorgverlening op langere termijn. En dan met name voor het geval zij in een woonzorginstelling terecht zouden komen: hoe kom je te weten dat je daar mag zijn die je bent? Feit is dat 30% van de roze ouderen in die situatie voor de zekerheid ‘terug in de kast’ gaan en zwijgen, bang voor onbegrip en negatieve reacties. Begrijpelijk, want juist de oudere generatie LHBTI heeft het op vele fronten moeilijk gehad, als het om acceptatie ging. Alle reden voor extra aandacht hiervoor bij zorginstellingen, zou je denken, en zeker in een Regenboogstad als Utrecht. Maar dat valt nog reuze tegen, kan ik u zeggen.

Er waren hier ooit tien zorginstellingen met een heus “Roze Loper”-beleid: zij maakten expliciet duidelijk dat LHBTI-bewoners/-cliënten welkom en veilig waren, ze boden medewerkers specifieke trainingen en besteedden regelmatig aandacht aan het onderwerp. Maar bij onze ronde langs die organisaties, in 2018/19, bleek daar nog weinig van over. “Ach, iedereen is hier welkom!”, zei de ene woordvoerder,  “We kregen gewoon nooit klachten!”, zei een ander. Zelfs ons aanbod aan opleidingsfunctionarissen om eens een workshop te geven, leverde nul reacties op. Dat geeft te denken.

Men beseft te weinig hoe veelzeggend een duidelijk bordje bij de entree kan zijn, een regenboogvlag in de tuin, of folders en een website die het thema benoemen. Zolang dit niet goed geregeld is, wil ik voor al die onzichtbare roze ouderen aan de Canal Pride meedoen. See you in 2021.

BOEKENTIP: Stormachtig Stil, levensverhalen van roze ouderen (Evelien van de Putte, 2013).

Dit vind je misschien ook leuk...

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann